08.02.201807.09.201815.04.2101815.04.21018
Siverek Haberleri I Siverek Haber
Son Dakika
İbrahim Ayhan' ın cenazesinde gerginlik İbrahim Ayhan'ın cenaze töreni bugün yapılacak Silahını temizlerken eşini vurdu İbrahim Ayhan hayatını kaybetti Gazeteci Şükrü Dolaş kalp krizi geçirdi Şeyh Mustafa Çilenti son yolculuğuna uğurlandı Şeyh Mustafa Çilenti trafik kazasında hayatını kaybetti Fren yerine gaza basan sürücü 2 metreden aşağı düştü Siverek'te iki aile arasında kavga: 1 ölü, 2 yaralı Siverek'te okulda hırsızlık
İbrahim Ayhan' ın cenazesinde gerginlik
İbrahim Ayhan' ın cenazesinde gerginlik
 
İbrahim Ayhan'ın cenaze töreni bugün yapılacak
İbrahim Ayhan'ın cenaze töreni bugün yapılacak
 
Başkan Yılmaz Takoran festivali ile ilgili STK'larla görüştü
Başkan Yılmaz Takoran festivali ile ilgili STK'larla görüştü
 
Camilerde para toplama, ısıtma ve soğutma sorunu
Camilerde para toplama, ısıtma ve soğutma sorunu
Kadir BÜYÜKKAYA
 

UZAK DİYARLARI YURT EYLEDİK-23.BÖLÜM

Kadir BÜYÜKKAYA

k.buyukkaya@hotmail.com
8 Eylül 2018 Cumartesi 17:38
Yazdır

UZAK DİYARLARI YURT EYLEDİK

23. BÖLÜM

 

Beklenen o gün nihayetinde geldi. Apoların havaalanına inecekleri gün önemli bir işim olduğundan Den Haag şehrine gitmem gerekiyordu. Bu yüzden çok istediğim halde Apoları karşılamaya gidemeyecektim. Oysa onları havaalanı kapısında karşılayamayı, onlarla kucaklaşıp özlem gidermeyi ne kadar çok istiyordum! Fakat yapabileceğim fazla bir şey yoktu. O gün mutlaka Den Haag’da olmam gerekiyordu.

 

Apoların havaalanına ineceği saati günler öncesinden dakikası dakikasına aklımın bir köşesine kaydetmiştim. Bedenen Den Haag’da, Karakoçanlı İsmet Yıldırım abimizin evinde olsam da aklım Amsterdam Schiphol Havaalanı’ndaydı.

 

Uçağın iniş saati yaklaştıkça heyecanım artıyordu. Bilmeyenler memleketten Apo değil, uzun zamandır göremediğim, burnumda tüten annem Xezal geliyor sanırdı. İniş saati gelip çattığında benim için çok özel olan bu iki insanın yanında olamadığım için kendime çok kızgındım. Üzüntümün haddi hesabı yoktu. Durmadan saatime bakıyordum. Çevremdeki arkadaşlara, “Apoların uçağı şu an inmiş olmalı” dediğimde birkaçı ağızbirliği etmişçesine “He he indi indi, haydi gözün aydın” diyerek gülmüştü.

 

Aradan birkaç saat geçince Apoların eve döndüğüne kanaat getirerek evi aradım. İlkinde telefonu açan olmadı. İkincisinde Apo çıktı telefona. Apo’nun sesini duyunca dünya kadar sevindim. Apo’nun  “Sevgili Kadir, evde kalıp bize yemek hazırlayacağına gezmelere çıkmışsın” dediğinde “Vallahi çok haklısın Apo can,  aynen öyle oldu, kusuruma bakmayın” dedim. Kısa bir sohbetten sonra telefonu kapattım.

 

O gece Den Haag’da kaldım. Ertesi gün işlerimi halledip trenle Amsterdam’a döndüm. Bir saat kadar süren yolculuk sırasında Apo’yu ve eşi Şükran’ı düşündüm durdum. Bir iki saat sonra sabırsızlıkla beklediğim o karşılaşma anını düşündükçe içim içime sığmıyordu. Onların Siverek’e gittiğinden, bizimkilerle görüştüğünden haberim vardı. Apo’nun Siverek’ten bana ulaştıracağı havadisleri, getireceği mektup, fotograf ve kasetleri çok merak ediyordum. Annem, Apoların kendilerine misafir olmalarına kim bilir ne kadar sevinip ne kadar memnun kalmıştı! O anki sevincini, mutluluğunu Apolarla gönderdiği kasetlere ve fotoğraflara kim bilir nasıl yansıtmıştı! Annemin o sevinçli halini gözlerimin önüne getirerek, mutlu oluyordum.

 

Apo’nun bana getireceği ve büyük bir merakla beklediğim haberlerden birisi de Necmettin abinin durumuyla ilgiliydi. Bu konudaki haberleri diğerlerinden çok daha fazla merak ediyordum. Bunların dışında tabii bir de Apo’nın değerli eşi Şükran’ı merak ediyordum. Nasıl birisiydi, kendisine ısınabilecek miydim, birbirimizle anlaşabilecek miydik? Bütün bu soruların yanıtını almak için bir an evvel eve ulaşmak istiyordum.

 

Apo’nun daha önce bana anlattıklarından Şükran’la ilgili kafamda ortalama bir profil oluşmuştu ama yine de onu tanımıyordum. Onun şehir ortamından; temeli zayıf, içi boş, yoz kültür ortamından uzak, kendi köyünde, öz kültürel değerleriyle yetişmiş olması beni onun hakkında iyimser düşüncelere sevk ediyordu. Doğal kültür normlarıyla şekillenmiş Şükran gibi bir kadınla kaynaşmanın zor olmayacağını düşünüyordum. Yanılıp yanılmadığımı birazdan anlayacaktım. Kendilerini “köyden indim şehre” havasına kaptıran temeli zayıf kadınlarda sık görülen aşırı komplekslerin ne kadar tehlikeli olduğunu az çok biliyordum. Bu nedenle Şükran hakkında kesin bir yargıya varmak için daha çok erkendi. Yaşayarak tanıyacaktım onu!

 

Apo bir ara, “Şükran Kürtçe dışında bir dil bilmiyor” dediğinde sevinmiştim. Onun bu sözünü hatırlayınca  “Şükran sayesinde Kürtçemi ilerletebilirim” düşüncesi kafamda yeniden belirdi. Böyle düşünmemin bana göre haklı nedenleri vardı. Anadilim Zazaca’ydı. Kürtçeyi belli bir yaştan sonra öğrenmiştim. Bu nedenle günlük yaşamda kullandığım Kürtçem pek iyi değildi. Kürtçeye hâkim olan birisi beni dinlediğinde Kürtçeyi sonradan öğrendiğimi rahatlıkla anlardı.

 

İşte bu konudaki eksikliğimi gidermek için Şükran’ı kendim için önemli bir şans olarak görüyordum. Gerçi çevremde Kürtçeye hâkim birçok yaşlı kadın vardı ve onlardan zaman zaman yararlanmaya çalışıyordum. Fakat bu kadınların çoğu köylü kökenli olsalar da daha sonra şehre göçtüklerinden Kürtçeleri önemli oranda bozulmuştu. Oysa Şükran böyle değildi. Onun doğup büyüdüğü köyde herkes sadece Kürtçe konuştuğu için Kürtçesi bozulmadan, temiz kalmıştı.

 

Amsterdam tren istasyonunda inip on iki numaralı tramvaya binerek evin yolunu tutum. Eve yaklaştıkça içimdeki heyecan büyüyordu. Evin az ilerisinde bulunan tramvay durağından eve kadar olan mesafe bana hiç bitmeyecekmiş gibi geldi. Evin sokak kapısına vardığımda heyecanım son kertesine ulaşmıştı. Zile bastığımda elimin titrediğini fark ettim ve bir tuhaf oldum. O sıralarda apartmanlarda, özellikle de biraz eski olan yapılarda otomatik kapı açma düzeneği yoktu. Kapıyı açmak için kapının mandalına bir ip bağlanır ve ipin iğer ucu merdiven boyunca üst katlara kadar ulaştırılırdı. Kapıyı açmak isteyenler ipi çekerek meseleyi çözerdi. Apo’yla kaldığımız evde de böyle bir sistem vardı. Zile basmamın üzerinden çok geçmeden birisi yukarıdan ipe asılarak kapıyı açtı. Kapı açılır açılmaz hızlı adımlarla ve büyük bir sabırsızlıkla merdivenlere yöneldim. Yetmişe yakın basamaktan oluşan dik merdivenleri bir solukta çıktım.  Merdivenlerden yukarı çıkarken, Siverek’te özellikle bayram sabahlarında müezzin Hacı Bekir dayının izniyle çıktığım minarenin dik merdivenlerini hatırlayarak, çocukluğuma gittim geldim. Yukarıya ulaşmama az kalmıştı. Önümdeki virajı da geçince kapıda olacaktım. Bu köşeyi dönmek bile bana bir ömür kadar uzun geldi.

 

 

Devam edecek...

 

 

 

Kadir Büyükkaya / Hollanda

k.buyukkaya@hotmail.com

Bu köşe yazısı toplam 1058 defa okunmuştur
Köşe Yazısı Yorumları
Yorum Ekle
Bu habere henüz yorum yapılmamıştır, ilk yorum yapan siz olun.
 
Yazarlar
Anket
Siverek'te seçim sonuçlarında en başarılı hangi parti oldu
Ak Parti
CHP
HDP
HÜDA PAR
İYİ PARTİ
MHP
SAADET
Videogaleri
Fotogaleri
Hava Durumu
Havadurumu
Tarihte Bugün
1566 On birinci Osmanlı Padişahı II. Selim tahta çıktı.
Hakkımızda | Künye | Reklam | İletişim | RSS
Mobil Sitemiz yayında. http://www.siverekgenclik.com/mobil/
Sitemizde yayınlanan haberler kaynak gösterilmek şartıyla kopyalanabilir
Webmaster: Deniz Uğurlu Yönetici: Ramazan Benzer
Sitemizde yer alan okur yorumları kişilerin kendi görüşleridir. Siverek Gençlik Sitesi haber yorum ve içeriklerini benimsememektedir. Yorumlardan Sitemiz sorumlu tutulamaz.
Yazılım: Haber Sitesi Kur